W Labiryncie Myśli Szefa Mafii

Marcel, Don rodziny Wójcików, cierpi na ciężki zespół stresu pourazowego (PTSD). Jest oschły i odpycha od siebie wszystkich. Ale ja słyszę jego myśli. Wiem o zaborczości, która kryje się pod tą oschłą fasadą. Kiedy mówi: „Trzymaj się ode mnie z daleka, nie chcę cię widzieć”, tak naprawdę myśli: „Łucjo, nie odchodź. Nie opuszczaj mnie. Naprawdę cię potrzebuję.” Po sześciu latach małżeństwa przyzwyczaiłam się już, że nigdy nie mówi tego, co naprawdę myśli. Ale dziś wieczorem, na rodzinnym bankiecie, zamiast mnie znów pod jego ramieniem stoi jego asystentka. Pytam Marcela: „Ona stoi tam, gdzie powinna stać żona Dona. Nie masz nic do powiedzenia na ten temat?”. Na twarzy Marcela pojawia się zniecierpliwienie. „Spóźniłaś się dwadzieścia minut, Łucjo. Nie masz prawa mnie kwestionować”. „Albo idź stanąć w kącie, albo wynoś się z mojej posiadłości. Natychmiast”. Sekundę później jego myśli spływają do mojej głowy: „Łucjo. Wkurz się na mnie. Daj jej w twarz. Krzycz, że jesteś moją żoną. Udowodnij, że mnie kochasz. Muszę poczuć się bezpieczny.” Ale tym razem, widząc złośliwe uśmiechy na twarzach wszystkich, jestem po prostu… zmęczona. Zdejmuję diamentowy pierścionek, ten, który oznacza mnie jako żonę Dona. „Skoro nie ma tu dla mnie miejsca, rozwiedźmy się”. Idealne wyczucie czasu. Szpital wysyła mnie do Londynu na staż. Wyjeżdżam jutro.